Voorbeeldsessie Eagala methode

P. is een man met eigen bedrijf, die zijn lat altijd hoog legt. Met behulp van het paard en materialen (pionnen, emmer, houten balken en kruisjes) gaan we aan het werk met zijn hulpvraag.

Ik ben al met Zafira in de bak aan het wachten als P. komt. Hij stapt erbij en wil even bij Zafira staan om te wennen. Al snel geeft hij aan op zijn gemak te zijn. We gaan in het midden van de bak staan, terwijl Zafira bij het hek blijft staan. Ik leg kort uit wat de bedoeling is.

P. vertelt nogmaals zijn inbreng en zegt dat hij er last van heeft dat hij dit zichzelf en anderen oplegt. Ik vraag of er speciale situaties zijn waarin dit vooral speelt. Hij geeft aan dat het zowel thuis als op werk is en dat hij merkt dat anderen er ook last van hebben. Ik vraag wat de ideale situatie voor hem zou zijn, waar hij naar toe wil werken. “Dat het gewoon goed is zoals het is”, is het antwoord. Ik zeg dat we nu gaan proberen of hij, met behulp van de materialen, mij en het paard, een stapje in de goede richting kan zetten. Ik vraag hem uit de materialen iets te halen, wat metafoor kan zijn voor zijn inbreng. Zelf loop ik naar de zijkant van de bak. Zafira staat nog steeds bij het hek en probeert af en toe met haar nek het hek open te duwen, of zoekt wat hooisprietjes op de grond.

P. zet een houten kruis op de grond. Is lang bezig om deze in de gewenste positie te zetten, wat niet lukt door de harde ondergrond. Zorgvuldig zet hij het kruis nu op z’n kant neer. Dan pakt hij een pion en zet deze op zijn hoofd. Deze blijft niet staan, dus moet hij ‘m vasthouden. Ik vraag of hij wil vertellen waar  het kruis voor staat. “Dat staat voor de last die ik draag, soms letterlijk een kruis”. Ik vraag waar de pion voor staat. “Dat staat voor de clown”. Ik vraag wat een clown voor hem is. “Dat is wat ik vaak speel of ben: iemand die kunstjes doet en tegelijkertijd iets heel triests heeft. Vaak doe ik mijn werk en voel ik me net een clown, maar blijkbaar kan ik dat goed en soms denk ik ook: is dat nou zo erg?” De pion heeft hij op het kruis gezet, omdat het niet blijft staan. Ik vraag of de pion daar op de goede plaats staat. “Ik weet het niet.” Zafira reageert nog steeds totaal niet op P. Ze kijkt af en toe naar mij.

Ineens loopt ze vrij snel naar P. en het kruis, snuffelt even aan het kruis en de pion, duwt het om met haar neus en loopt via mij weer terug naar het hek. Ik vraag wat dit hem zegt. “Dat hoopte ik al, dat ze dat zou doen. Eigenlijk moet ie weg, weg met de clown. (P. gooit de pion in de hoek).” Ik vraag of het kruis daar wel moet blijven liggen. “ jJa, dat denk ik wel”. P. begint vervolgens te praten over het ingebrachte probleem. Na een tijdje gaat hij op het kruis zitten. Ik vraag of hij alleen wil zijn met het kruis, of hij er hulp bij wil. Ik zeg dat het me opvalt, dat het paard niet naar hem toe gaat en ook geen aandacht voor hem heeft. Hij zegt dat dat wel logisch is, omdat hij zich altijd terug trekt als hij zo zwaarmoedig/ perfectionistisch bezig is. Ik vraag of hij dan ook echt alleen wil zijn. “Nee, eigenlijk hoop ik dat iemand juist naar me toekomt.“ Op dat moment loopt Zafira even naar hem toe, loopt vrij snel weer verder en komt tussen P. en mij in staan. Ik benoem dit.  Zafira loopt door naar het hek en P. gaat staan met het kruis vast. Ik vraag of hij eigenlijk wel van het kruis af wil. “Als je ziet hoe stevig ik het vast heb, zou je denken van niet. Het is ook wel veilig zo, met het kruis.“

We praten hier nog even over. Dan vraag ik, of hij nog iets met of van Zafira wil. Hij loopt naar haar toe om te aaien en samen naar buiten te staren. Ze staat rustig naast hem. We sluiten af.

Please publish modules in offcanvas position.